พระมหาวัชราจารย์ เคนโป โซนัม ทอปเจียล ริมโปเช 


เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2483 ในทิเบตตะวันออก ได้อุปสมบทเมื่อมีอายุเพียง 5 ขวบที่วัดริโวเช ซึ่งเป็นวัดที่เก่าแก่และมีประวัติอันยาวนาน ท่านบวชเรียนจนกระทั่งมีอายุ 17 ปีจึงได้รับสมณศักดิ์เป็นวัชราจารย์ พร้อมทั้งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการเอกของวัดริโวเช

    ปี พ.ศ. 2502 วัดริโวเชได้ถูกทำลายลงโดยกองทัพปลดแอกประชาชนของจีน ท่านได้ถูกจำคุกอยู่เป็นเวลากว่า 1 ปี จึงได้หลบหนีออกจากที่คุมขังแล้วทำการเดินเท้าเปล่าข้ามเทือกเขาหิมาลัยออก มายังประเทศอินเดีย ท่านได้ศึกษาเรียนรู้จากพระอาจารย์ผู้บรรลุธรรมที่มีชื่อเสียง อาทิ ท่านดุดจมริมโปเช ท่านดิลโก เคนเจ ริมโปเช ท่านงุลชูเคนริมโปเช ท่านลามะคุนู และท่านชัดดาลริมโปเช เป็นต้น ที่ท่านได้ติดตามเดินธุดงค์ แสวงบุญจำศีลไปยังที่ต่างๆ เป็นเวลาหลายปี สุดท้ายได้เข้าจำศีลภาวนากับท่านชัดเดาริมโปเช ณ ประเทศเนปาลอย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 3 ปี 3 เดือน จนท่านชัดเดาริมโปเชได้ประกาศแต่งตั้งและรับรองให้เป็นพระอาจารย์ผู้สำเร็จ การปฏิบัติอทิโยคะอย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้นท่านก็ได้เข้าเป็นอาจารย์สอนพุทธศาสนาในมหาวิทยาลัยสันสกฤต ณ เมืองเบนนาเลย์

    พ.ศ. 2525 ท่านได้จัดตั้งศูนย์อพยพริโวเชที่เมืองกาฐมาณฑุ พร้อมริเริ่มการก่อสร้างวัดริโวเชในประเทศเนปาล

    พ.ศ. 2529 ท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเคนโปอาวุโส หรือพระอาจารย์ใหญ่แห่งวัดกาญิง เชดุปลิง ประเทศเนปาล

    พ.ศ. 2531 ท่านได้ออกเดินทางไปยังประเทศแคนาดา ตามคำขอร้องของลูกศิษย์จำนวนมาก ท่านได้ก่อตั้งมูลนิธิริโวเชแห่งประเทศแคนาดาขึ้นเพื่อประสานงานช่วยเหลือ รักษาคำสอนและวัฒนธรรมแห่งทิเบตตะวันออก โดยเฉพาะคำสอนพุทธศาสนาของวัดริโวเช

    พ.ศ. 2537 ท่านได้สร้างวัดริโวเช เปมาวัชระ ขึ้น ณ เมืองโตรอนโต เพื่อเป็นศูนย์กลางแห่งการเผยแพร่พุทธศาสนาวัชรยานในโลกตะวันตก ท่านได้เดินทางไปเทศนาธรรมยังศูนย์ปฏิบัติธรรมต่างๆทั่วโลกอย่างไม่รู้จัก เหน็ดเหนื่อย รวมไปถึงประเทศในแถบเอเชียอาคเนย์ด้วย

    พ.ศ. 2547 ท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระอาจารย์ใหญ่กิตติมศักดิ์ของวิทยาลัยสงฆ์ แห่งวัดกาต๊ก ดอร์เจเดน ณ แคว้นคาม ทิเบตตะวันออก